خانه / صفحه اصلی / عدالت جنسیتیِ بیشتر، تولید دی اکسید کربنِ کمتر

عدالت جنسیتیِ بیشتر، تولید دی اکسید کربنِ کمتر

 

شواهد نشان داده که زنان نسبت به تغییرات اقلمی و مخاطرات آن حساس ترند مثلا تعداد زنان شرکت‌کننده در تظاهرات جنبش «جمعه‌ها برای آینده» بیشتر از مردان است و یا  در نخستین راه‌پیمایی که در ۱۵مارس  ۲۰۱۹ درچند شهر جهان برگزار شد۷۰ درصد از شرکت کنندگان زن بودند. علاوه بر این  توجه به  ساختارهای اجتماعی از جمله دسترسی به قدرت تصمیم گیری در سطوح کلان، نشان می دهد سهم زنان در هم در بسترسازی برای تولید دی اکسید کربن و متان و هم مشارکت مستقیم در تولید کربن بسیارکمتر از مردان است.

زنان اغلب به کسب و کارهای کوچک باتولید کربن کم والبته با درآمدی کمتر از مردان دسترسی دارند. اشتغال زنان بیشتر از هرچیز برای رفع مایحتاج ضروری خود و خانواده بوده و مقدارمصرف حریصانه منابع طبیعی و منابع آب بسیار کمتر است. در استفاده از وسایل نقلیه نیز زنان کمتر از خودروی شخصی برای رفت و آمد استفاده می کنند، کمتر از هواپیما و قایق و کشتی استفاده کرده وحتی در شهرها نیز بیشتر از وسایل نقلیه عمومی استفاده می نمایند. بنابراین، سهم آنها در تولید گازهای گلخانه‌ای کمتر و نقش کمتری در آلودگی هوا و تغییرات اقلیمی دارند. با وجود این، خطر تغییرات اقلیمی زنان را بیشتر تهدید کرده وزنان قربانیان خط مقدم تغییرات اقلیمی هستند.

دسترسی کمتر زنان، به علت موقعیت اقتصادی و اجتماعی‌شان به منابع،  اطلاعات و هشدارهای پیش‌گیرانه و حتی سهیم بودن در پژوهشهای مربوطط به اقلیم و علوم زمین در دانشگاهها شواهدی است که نشاندهنده شکاف جنسیتی عمیقی است که در نهایت موجب شده که نه تنها به عدالت در دسترسی زنان به مدیریت محیط زیست و منابع طبیعی و مدیریت منابع آب توجه نشود بلکه با وجود سهم سهم اندک زنان در تولید کربن، شمار قربانیان زن ناشی از اقدامات مخرب دولتها بیش از مردان باشد.

بنابراین، گفتگو درباره تغییرات اقلیمی و پیامدهای آن باید در راس برنامه های آموزشی زنان در سراسر دنیا بویژه مناطق پرخطر قرار گیرد و ضروری است که شبکه‌ای میان زنان و دختران ایجادشود، بطوری که دسترسی آنها به اطلاعات را تسهیل کند. لذا لازم است زنانی که درسطوح تصمیم گیری، سیاستگذاری و برنامه­ریزی به  قدرت دسترسی دارند به این مقوله توجه ویژه نمایند. پیشنیاز این امر نیز افزایش دانش این زنان در راس قدرت به دانش در این زمینه و سپس اقدامات سیستماتیک برای توانمندسازی زنان در مواجهه با مخاطرات اقلیمی است. آنها باید به عنوان نماینده زنان به سهم اندک زنان در تولید کربن و لزوم مشارکت آنها در مدیریت منابع طبیعی و منابع آب پافشاری کرده و این مساله را که بر سرنوشت زنان و خانواده ها تاثیر مستقیم دارد را جزو مطالبات اصلی شان برای ایجاد تغییرات اجتماعی و اقتصادی درجهت بهبود کیفیت زندگی و پایداری خانواده ها بویژه برای  زنان روستایی و عشایری لحاظ نمایند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.